อิสรภาพ และ ความโสด

      วันนี้มีโอกาสได้ไปงานรับใบประกาศเพื่อนที่สถาบันสอนภาษาแห่งหนึ่ง เพื่อนคนนี้เรียนอยู่มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง(สีเขียว)คนนี้รู้จักกันมานานมากละ ตั้งแต่อยู่ปีสอง เป็นเพื่อนของเพื่อนอีกที ในงานนี้เราก็ได้พบกับเพื่อนใหม่อีกคน เป็นเพื่อนของคนที่รู้จักมาสองปีซึ่งเรียนห้องเดียวกันที่สถาบันสอนภาษา  เรียนอยู่มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง(สีชมพู)

      เรื่องมันก็มีอยู่ว่าทั้งสองคนดันเป็นผู้ที่เอาปัญหาในสังคมของสถาบันชื่อดังมาตีแพร่ ให้กับคนในสถาบันที่ไม่ดังในเรื่องที่ดี โดยเฉพาะการตายของนักศึกษาด้วยลูกตะกั่ว เรื่องที่ทั้งสองคนเล่านั้นเป็นเหตุให้รู้สึก ว่าถึงแม้สถาบันที่เรียนอยู่จะไม่ดังและคุณภาพการศึกษาของนักเรียนนั้นค่อนข้างไม่สูง แต่สภาพสังคมของเราก็ดีกว่าเยอะ ถ้าในด้านของการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ถ้ามองในมุมของสาขาที่ตัวเองเรียนอยู่นะ แต่ถ้าเป็นสาขาอื่นนั้นก็ไม่รู้ เพราะต่างคนต่างอยู่นั้นดีที่สุด ถ้ามีงานที่ต้องทำร่วมกันก็ทำได้เป็นอย่างดี แต่ก็ไม่ดีไปซะทุกอย่างนะ แต่ก็ดีในระดับหนึ่ง

      เรื่องที่ทั้งสองได้นำมาเล่านั้นจะไม่เปิดเผยรายละเอียดอย่างชัดเจน แต่เอาเป็นว่า มันแย่มากจริงๆ ไม่เคยคิดเลยว่าสถาบันที่สูงส่งที่ใฝ่ฝันของหลายคน รวมทั้งตัวเราเองด้วย จะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เพราะแบบนี้หรือเปล่าที่ทำให้สังคนเรามันแย่ลงแบบนี้

      สรุปก็คือภูมิใจแล้วละที่เรียนอยู่ที่ตัวเองกำลังเรียนอยู่ แม้จะเครียดเรื่องเรียนแค่ไหน ยังไงเพื่อนก็ยังอยู่เคียงข้างคอยปลอมคอยช่วย ไม่มีการอิจฉาว่าใครจะได้ดีกว่าใคร ใครได้ดีกว่าเราก็ไม่เคยไปพูดให้เขาเสียใจ มีแต่เข้าไปขอความช่วยเหลือ ซึ่งก็ได้รับความช่วยเหลือทุกครั้งและเป็นอย่างดี ช่วยเหลือกันทุกเรื่องเท่าที่จะช่วยได้ เตือนกันและกันเสมอ และเป็นห่วงเป็นใยกันเรื่อยมา เพราะทุกคนต่างรู้ว่าการจบไปพร้อมๆกับเพื่อนนั้นคือสิ่งที่ทำให้เรามีความสุข ถึงแม้จบไปแล้วจะไม่มีใครอยากรับพวกเราทำงาน แต่อย่างน้อยเราก็ภูมิใจที่สังคมในสถาบันของเราสอนให้เราไม่เป็นคนเห็นแก่ตัว